0
Vanaf €15,- geen verzendkosten.
Snelle levering aan huis, maar ook af te halen in de winkel.
Oyinkan Braithwaite, 
Mijn zusje de seriemoordenaar
Pluim
(vertaald door Astrid Huisman)

Laat je verrassen. Dit boek van de Nigeriaanse Oyinkan Braithwaite is spannend en grappig, en het maakt gelukkig korte metten met het idee dat Afrika één groot achtergesteld gebied is. Hedendaagser dan dit lees je ze niet vaak!

Tekst van de uitgever:
Koredes zusje Ayoola is in alles het tegenovergestelde van wat zij is: ze is het favoriete kind, bloedmooi, neemt het leven niet al te serieus – en is een seriemoordenaar. Geen man overleeft een relatie met haar. Zussen ben je echter voor het leven, dus Korede helpt haar keer op keer. Wanneer de knappe arts in het ziekenhuis waar Korede werkt, op wie ze heimelijk verliefd is, ook voor Ayoola’s charmes bezwijkt, staat Korede echter voor een gruwelijk dilemma: kiest ze voor haar zusje, of voor zichzelf?

Naar het boek

 

Tim Fransen, 
Brieven aan Koos
Das Mag

Geregeld vragen klanten om een boek om te lachen - nou, om dit boek heb ik gelachen. Voor iedereen die De wereld van Sophie niet heeft uitgelezen. Voor iedereen die geen voldoening vond in de De Alchemist. Zoek niet verder: lees over de zoektocht van Tim Fransen!

Tekst van de uitgever:
Moeten we een gelukkig, of eerder een waardevol leven nastreven? Wat is er überhaupt van waarde, in het licht van onze eindigheid? En waarom drinken mensen wijn terwijl druivensap overduidelijk zoveel lekkerder is? Cabaretier en filosoof Tim Fransen verlaat zijn veilige plekje in de bibliotheek en trekt erop uit, vastbesloten de antwoorden te vinden op de grote vragen van het leven. Terwijl hij zijn filosofische helden achterna reist – Immanuel Kant, Karl Marx, Friedrich Nietzsche, Albert Camus – belandt hij in onverwachte avonturen. Hij legt bloemen bij het graf van een onbekende man, rent angstig door een steeg in de hoerenbuurt van Leipzig en verzorgt bejaarden in een Russisch tehuis. Zijn lessen tekent hij op in brieven aan zijn goede vriend Koos; brieven die een even grote schat aan wijsheid als klunzigheid bevatten.

‘Ontroerend en onweerstaanbaar grappig.’– Theo Maassen

‘Als je het uit hebt, begrijp je beter hoe de wereld werkt en waarom Tim Fransen geen partner heeft.’– Philip Huff 

Naar het boek

 

Ottessa Moshfegh,
Mijn jaar van rust en kalmte
Overamstel
(vertaald door Lidwien Biekmann en Tjadine Stheeman)

Een interessant gegeven: de hoofdpersoon van dit boek besluit een jaar slapend door te brengen. En ze gebruikt er een verbijsterend scala aan verdovende middelen voor. Zo totaal niet mijn wereld: toen ik het uit had las ik dat de schrijfster bijna alle middelen uit haar duim gezogen had. Goed zo, want dan kunnen we het boek niet nadoen. We kunnen het alleen maar lezen. Iets wat ik iedereen aanraad! 

Tekst van de uitgever:
Eigenlijk zou onze hoofdpersoon gelukkig moeten zijn: ze is jong, slank, mooi, net afgestudeerd aan Columbia, heeft een eenvoudige baan bij een trendy kunstgalerij en woont in een appartement aan de Upper East Side van Manhattan dat ze - net als alles in haar leven - betaalt van een erfenis.

Desondanks is er een donker, luchtledig gat in haar hart dat niet enkel te verklaren is door het verlies van haar ouders, de manier waarop haar geliefde haar behandelt of haar sadomasochistische relatie met haar beste vriendin Reva. Het is het jaar 2000 in een stad die glinstert van rijkdom en onuitputtelijke mogelijkheden. Wat zou er dan toch zo vreselijk verkeerd kunnen voelen?

Mijn jaar van rust en kalmte is een krachtig antwoord op die vraag. In dit verhaal over een jaar doorgebracht onder de invloed van een waanzinnige combinatie van drugs die de hoofdpersoon zouden moeten genezen van haar vervreemding van deze wereld, toont Moshfegh de lezer hoe redelijk en zelfs noodzakelijk precies die vervreemding kan zijn. Zowel fijnzinnig als zwartgallig grappig, genadeloos en barmhartig: dit boek toont ons een jonge, veelbelovende schrijfster op de toppen van haar kunnen.

Naar het boek

Olivier Willemsen, 
Roza
De Harmonie

Niets is wat het lijkt in dit boek. Indrukwekkend hoe Olivier Willemsen je tot het einde toe op het verkeerde been weet te zetten. En wat een einde is dat, trouwens! Erg triest dat dit boek nauwelijks is opgemerkt door recenserend Nederland. 

Tekst van de uitgever:
Olivier Willemsen debuteerde in 2014 met de onheilspellende roman Morgen komt Liesbeth. In zijn tweede boek geeft hij wederom blijk van zijn fascinatie voor duistere geschiedenis. Roza is gebaseerd op het waargebeurde, nooit opgeloste incident op de Djatlovpas in het Oeralgebergte. In 1959 werden daar de negen lichamen van een groep jonge studenten aangetroffen. Ruim een halve eeuw later blikt Roza Andreja Onilova terug op haar ontmoeting met de studenten, enkele dagen voor hun dood, en op haar merkwaardige vlucht uit de voormalige Sovjet-Unie. Is haar fantasie op hol geslagen of weet Roza daadwerkelijk wat er die winternacht in 1959 op de Djatlovpas is gebeurd? Olivier Willemsen groeide op in het dorpje Haps aan de grens met Duitsland. Hij studeerde geschiedenis en was onder andere hoofd communicatie van debatcentrum De Balie. Het Nederlands Letterenfonds kende hem in 2015 een van de acht debutantenbeurzen toe.

Naar het boek

 

Lana Lux, 
Kukolka
Nieuw Amsterdam (vertaald door Marcel Misset)

Dit boek heeft me anders laten kijken naar de bedelaars bij mijn supermarkt. Allemaal erg naar wat er in het verhaal gebeurt. Je zou het in één ruk willen uitlezen, maar dat lukt je niet. Ik heb het echt af en toe weg moeten leggen. Geweldig goed.

Tekst van de uitgever:
Oekraïne, jaren negentig. Op zevenjarige leeftijd ontsnapt Samira uit een weeshuis, en gaat op zoek naar vrijheid en naar een thuis. Ze komt terecht in een huis met andere kinderen, zonder stroom, warm water of wc. Dat vindt ze niet erg, want ze heeft een eigen bank om op te slapen en een bijna volwassen vriendin, die haar alles leert. Bovendien heeft ze een baantje: bedelen. Ze is er goed in want niemand kan dit mooie kind weerstaan. Ook Rocky niet. Hij is gefascineerd door Samira, zijn nieuwe beschermelinge, en noemt haar ‘Kukolka’, popje. Als Kukolka hem lang genoeg masseert, krijgt ze zelfs chocola. Alles lijkt perfect. Of toch niet?
Kukolka is een genadeloos realistische roman over een leven aan de rand van de maatschappij, met een heldin die ondanks alles niet optimistischer had kunnen zijn.

Naar het boek

 

> bekijk meer tips en boekenlijstjes

Meer tips van Jeroen:
> Mei 2018: Johan Harstad, Peter Zantingh & Clarice Lispector
> Juni 2018: Henk Rijks, Johan Fretz, Fiona Mozley

Jeroen van Broekhuizen
Jeroen van Broekhuizen Afdeling Literatuur

Over Jeroen van Broekhuizen

Jeroen werd bij Donner aangenomen met de zonsverduistering. Daarna ging het licht weer aan.