Resultaten voor 'alexandr poesjkin'

1. Alexandr Poesjkin

De kapiteinsdochter

Tussen de hoogtepunten van de Europese romankunst verdient De Kapiteinsdochter van Alexandr Poesjkin uit 1836 de eretitel ‘primus inter pares’. In deze razendspannende, maar ook geestige en bovenal ontroerende vertelling wordt een onvergetelijk beeld geschilderd van de kozakkenopstand onder leiding van Jemelian Poegatsjov, een extreem gewelddadige episode uit de Russische geschiedenis die zich afspeelde tijdens het bewind van Catharina de Grote. Het hoofdthema is de eeuwige worsteling tussen trouw en verraad, zowel in iemands persoonlijke leven als in zijn publieke functioneren. Poesjkin spint aan de hand van een half dozijn personages een even complexe als transparante intrige, in de volstrekt natuurlijk aandoende, sprankelende stijl die hem tot een van de grootste taalkunstenaars aller tijden maakt.

1. Alexandr Poesjkin

Jevgeni Onegin

Wat zou van al die grote boeken Die Ruslands glorie zijn en vroeg Of laat, mits je succes wilt boeken, Gelezen moeten worden - vroeg Reeds menigeen zich af - in wezen Het allergoddelijkste wezen? Van niets word je zo koud en heet Als van Misdaad en straf. Wat heet! Oorlog en vrede: niets is echter En realistischer. Je bent Als Ruslands literaire bent Gewogen wordt niet jarig. Echter Onegin is toch zonder meer Hét nimmer leeg te drinken meer. Hans Boland Poesjkin heeft ondanks zijn korte leven een groot oeuvre nagelaten. Zijn lyriek omvat bijna duizend gedichten en hij schreef een aantal 'novellen in verzen' die tot de hoogtepunten van de Russische literatuur worden gerekend. Daarnaast is hij de auteur van een klein maar briljant corpus toneelwerken - zijn Boris Godoenov inspireerde Moesorgski tot diens grootse opera - en van een aantal wondermooie sprookjes. Bovendien schreef hij zowel fictioneel als beschouwend proza, dat het stilistisch ijkpunt zou worden voor al zijn grote landgenoten, van Gogol tot Tsjechov. Zijn magnum opus, 'Jevgeni Onegin' (bij ons nog altijd beter bekend in de fenomenale operabewerking van Tsjaikovski), ontstond tussen 1823 en 1831.

1. Alexandr Poesjkin

Aantekeningen en appendices

Toen uitgeverij Papieren Tijger eind vorige eeuw besloot tot een uitgave van het volledige verzamelde werk van Alexandr Poesjkin in Nederlandse vertaling, door één enkele vertaler te verrichten, stelde die zich heimelijk - om niet te worden afgerekend op zijn hoogmoed - ten doel de titanentaak te voltooien vóór hij van zijn AOW kon gaan genieten. Dankzij onze politieke beleidsvoerders, die de beoogde leeftijd in hun visionaire wijsheid welwillend oprekten, werd de doelstelling op de valreep gehaald. Het is zover. In de afgelopen zeventien jaar (het eerste van de tien delen verscheen in 1999) is Poesjkin van een literair randverschijnsel iemand geworden die ook in de Lage Landen vaste voet aan de grond heeft gekregen, al lijkt de Hollandse zuinigheid hem vooralsnog de plaats te onthouden die hem toekomt: tussen Dante, Shakespeare, Cervantes en Goethe. Er worden theater- en voorleesavonden, lezingen en colloquia aan hem gewijd, zijn naam valt op onverwachte momenten, en zijn werk wordt gelezen - zij het nog altijd veel te weinig, maar dat is met de rest van de allergrootsten weinig anders. Samen met het complete corpus brieven (deel 9) staat nu ook een uitvoerig, verantwoord notenapparaat ter beschikking van de lezer; daarmee vullen deze beide delen de laatste grote lacune in de Poesjkinreceptie te onzent. Behalve de aantekeningen bij de brieven kan men in dit afsluitende deel de meest noodzakelijke informatie vinden over personen, plaatsen, thema's en persorganen die in Poesjkins brieven vermeld worden, alsmede de briefverwijzingen naar Poesjkins eigen poëzie en proza. Last but not least is een lijst opgenomen van alle niet-Russische historische figuren die op enig moment in Poesjkins verzameld werk ter sprake komen: een onmisbare stimulans voor een beter begrip van en kennis over de belangrijkste Rus die Europa heeft voortgebracht. Het woord is aan u!

1. Alexandr Poesjkin

Brieven

Een biografie mag nog zo objectief, intelligent en integer zijn, de stem van de biograaf blijft allesbepalend. Een brievenboek heeft een fundamenteel andere inslag. De correspondentie die iemand bij zijn dood nalaat moet het tegen een goede biografie afleggen als het gaat om geboekstaafde feiten en gebeurtenissen, maar stelt elke biografie - ook de autobiografie - in de schaduw als we het karakter van de persoon in kwestie willen leren kennen. Poesjkins stem klinkt onmiskenbaar en stralend door in zijn werk, maar alleen in zijn brieven spreekt hij rechtstreeks tot ons; dat hij daarbij een andere toehoorder voor ogen had dan wij hem kunnen bieden, doet daar niets aan af. Hij richt zich tot vrienden, collega's, liefjes, zijn vrouw, het hoofd van de Geheime Politie, de tsaar, maar aan wie hij ook schrijft, wij krijgen de kans mee te luisteren. De inhoud en toon van zijn correspondentie zijn van brief tot brief anders, vaak héél anders; dat op zichzelf vormt als het ware het grondplan van Poesjkins karakter. Elke brief voegt een facet aan zijn persoonlijkheid toe, waardoor deze zich vollediger en in meer detail ontvouwt dan zijn eigen werk of de herinneringen van tijdgenoten dat toelaten. Dankzij Poesjkins brieven is het ons vergund niet alleen een van Europa's allergrootste dichters, maar ook een van de meest markante persoonlijkheden uit onze cultuur als een schaduw te volgen. Zijn epistolaire nalatenschap is een godsgeschenk.

1. Alexandr Poesjkin

Literair proza

"Hans Boland heeft ons een kraakheldere en springlevende Poesjkin gegeven; zijn vertaling van het Verzameld Werk is een triomf." - Tommy Wieringa Alexandr Poesjkin (1799-1837) wordt algemeen beschouwd als de grootste Russische dichter. Hij werd als telg van een oud adellijk geslacht geboren in Moskou. In 1811 werd hij leerling van het keizerlijk lyceum, dat gevestigd was in een vleugel van het Zomerpaleis te Tsaardorp (Tsarskoje Selo), in de buurt van de toenmalige hoofdstad Sint-Petersburg. Na zijn eindexamen in 1817 trad hij in staatsdienst, maar in 1820 werd hij door tsaar Alexander I (1801-1825) vanwege zijn opruiende verzen verbannen naar Moldavië. Na drie jaar werd hij overgeplaatst naar Odessa, waar hij in conflict kwam met de gouverneur-generaal, wiens vrouw hij het hof maakte. In 1824 moest hij opnieuw verhuizen, ditmaal naar het landgoed van zijn moeder in de regio Pskov, niet ver van de grens met Estland. Op 14 december 1825 mislukte een poging tot revolutie, waarbij vele vrienden van Poesjkin betrokken waren, en kwam Nicolaas I (1825-1855) op de troon. Poesjkin werd teruggeroepen naar de hoofdstad en kwam onder persoonlijk toezicht van de tsaar te staan. In 1831 trouwde hij met de achttienjarige, beeldschone Natalja Gontsjarova. Zes jaar later werd hij in een duel gedood door de Franse maintené van baron Jacob van Heeckeren van Enghuysen, de Nederlandse gezant in Sint-Petersburg. Poesjkin heeft ondanks zijn korte leven een groot oeuvre nagelaten. Zijn lyriek omvat ruim achthonderd gedichten en hij schreef een aantal 'novellen in verzen' die tot de hoogtepunten van de Russische literatuur worden gerekend. Daarnaast is hij de auteur van een klein maar briljant corpus toneelwerken - zijn Boris Godoenov inspireerde Moesorgski tot diens grootse opera - en van een aantal wondermooie sprookjes. Zijn magnum opus, Jevgeni Onegin (bij ons nog altijd beter bekend in de fenomenale operabewerking van Tsjaikovski), ontstond tussen 1823 en 1831. Poesjkins had het vaak over 'het nederig proza'. Hij stierf te jong om op dit terrein veel te produceren - hoewel we het altijd nog hebben over ongeveer vijfhonderd pagina's fictie en drie keer zoveel non-fictie, naast zo'n achthonderd brieven - maar wát hij naliet zou voor al zijn grote landgenoten, van Gogol tot Tsjechov, het stilistisch ijkpunt bij uitstek worden.

1. Alexandr Poesjkin

Reis naar Erzurum