Resultaten voor 'carl de strycker'

Gruwez handboek

Luuk Gruwez (1953) is een van de belangrijkste dichters van zijn generatie. Hij debuteerde als neoromanticus in de jaren zeventig, en groeide uit tot de meest meedogende portrettist van de Vlaamse poëzie. Deze auteur van nu al klassieke gedichten zoals ‘Sourdine’ (dat als poster menige puberkamer sierde), ‘Alida’ of ‘Moeders’ kreeg bijzonder veel prijzen en mag steeds op heel wat kritische aandacht rekenen. Naar aanleiding van zijn zeventigste verjaardag en zijn vijftigjarig schrijverschap verschijnt dit boek waarin Gruwez’ oeuvre ten behoeve van een belangstellend publiek wordt geduid. Dit Gruwez handboek wil dienst doen als inleiding en naslagwerk: het is een gids bij en door het werk van deze bijzondere schrijver. Met bijdragen van Dirk De Geest, Georges Wildemeersch, Stefaan Evenepoel, Carl De Strycker, Alexander Van de Sijpe, Herman Leenders, Matthieu Sergier, Geertjan de Vugt, Patrick Peeters, Johan Reijmerink, Yvan De Maesschalck, Paul Demets, Jooris Van Hulle, Patrick Auwelaert, Benno Barnard, Hester Knibbe en Miriam Van hee. Carl De Strycker (1981) promoveerde op een proefschrift over de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie (Celan auseinandergeschrieben, 2012). Met Yra van Dijk en Maarten De Pourcq stelde hij Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk samen. Met Koen Rymenants bezorgde hij Willem Elsschot. Dichter (2017), met Yves T’Sjoen redigeerde hij het Nolens handboek (2018) en het Van hee handboek (2022), met Lars Bernaerts het Hertmans handboek (2021) en met Anneleen De Coux het Ducal handboek (2022).

Ten Berge handboek

H.C. ten Berge (1938) is de schrijver van een even veelzijdig als samenhangend oeuvre, waarvan poëzie de wezenskern vormt. In het jaar waarin hij zijn vijfentachtigste verjaardag viert, betreedt zijn schrijverschap het zevende decennium: van zijn debuutbundel Poolsneeuw (1964) tot en met Een kinderoog (2022). Ten Berge ontving een groot aantal literaire prijzen, waaronder de Constantijn Huygens-prijs en de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre. In 1967 richtte hij het sterk op de internationale literatuur gerichte tijdschrift Raster op, waarvan hij lange tijd de enige redacteur was. Het H.C. ten Berge handboek belicht de grote spanwijdte van het werk en vertelt aan de hand daarvan ook een belangrijk deel van de geschiedenis van de literatuur in Nederland vanaf de jaren zestig van de 20ste eeuw. Behalve voor de afzonderlijke dichtbundels is er aandacht voor zijn proza, essays en vertalingen. De poëzie van Ten Berge wordt bovendien geplaatst in de traditie van modernisme, antropologie en mystiek. Op die manier wil het handboek een inleiding en naslagwerk zijn bij het oeuvre van deze uitzonderlijke schrijver. Voor de eerste keer wordt dat oeuvre in zijn totaliteit beschouwd door een keur aan specialisten. Met bijdragen van John Heymans, Pieter Verstraeten, Sander Bax, August Hans den Boef, Johan Reijmerink, Dirk De Geest, Johan Sonnenschein, Mathijs Sanders, Erik Lindner, Ronald Ohlson, Lisa Rooijackers, Geertjan de Vugt, Yves T’Sjoen, Piet Gerbrandy, Aede de Jong, John Heymans, Patrick Peeters, Cyriel Offermans, Jooris Van Hulle, Hans Puper, Bertram Mourits, Jaap Goedegebuure, Liesje Schreuders, Gerrit-Jan Zwier, Onno Kosters, Lodewijk Verduin, Hans Purper en Pleuke Boyce. Piet Gerbrandy (1958) is classicus, dichter en essayist. Aan de Universiteit van Amsterdam doceert hij Klassiek en Middeleeuws Latijn. Hij publiceerde vertalingen van o.m. Quintilianus, Synesios, Boëthius en Bernard Silvestris. Hij maakt deel uit van de redactie van De Gids en Poëziekrant en is lid van de Akademie van Kunsten. Zijn literair werk werd bekroond met verscheidene prijzen, waaronder de Jan Campert-prijs en de J. Greshoff-prijs. Mathijs Sanders (1971) is hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij publiceert over Nederlandse literatuur tijdens het interbellum vanuit een internationaal perspectief en over hedendaagse Nederlandse poëzie. In 2016 verscheen zijn boek Europese papieren. Intellectueel grensverkeer tijdens het interbellum. Samen met Petra Broomans en Jeanette den Toonder stelde hij in 2021 een wetenschappelijke bundel samen over Literary Prizes and Cultural Transfer. Carl De Strycker (1981) promoveerde op een proefschrift over de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie (Celan auseinandergeschrieben, 2012). Hij is redacteur van het Gruwez handboek (2023). Met Yra van Dijk en Maarten De Pourcq stelde hij Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk samen en met Koen Rymenants bezorgde hij Willem Elsschot. Dichter (2017). Met Yves T’Sjoen redigeerde hij het Nolens handboek (2018) en het Van hee handboek (2022), met Lars Bernaerts het Hertmans handboek (2021), met Anneleen De Coux het Ducal handboek (2022) en met Koen Vergeer het Van Londersele handboek (2023).

Van Londersele handboek

Het werk van Roel Richelieu Van Londersele heeft, wars van modes en stromingen, een geheel eigen plaats in het Nederlandse taalgebied. Zijn toegankelijke, romantische poëzie, met een thematiek die altijd dicht bij huis blijft, wordt veel gelezen en zijn optredens zijn druk bezocht. Van 1971 tot 1982 gaf hij het tijdschrift Koebel uit waarin diverse, inmiddels bekende Vlaamse dichters debuteerden. In 2003 was hij de eerste stadsdichter van Gent. Naast een tiental dichtbundels publiceerde hij ook een aantal romans en thrillers. Hij is docent literaire creatie en richtte in 2019 De Zeef op, een uitgeverij die zich richt op beginnende dichters. Richelieu Van Londersele won onder meer de Louis Paul Boonprijs en in 2010 de Herman de Coninckprijs voor het gedicht ‘Mats’. In dit handboek worden zijn poëzie, proza en andere literaire activiteiten belicht door diverse specialisten. Op die manier is het handboek een inleiding en naslagwerk bij het gehele oeuvre van Richelieu Van Londersele. Met bijdragen van Charles Ducal, Alexander Van de Sijpe, Jooris van Hulle, Erna Schelstraete, Ivo van Strijtem, Johan Reijmerink, Yvan De Maesschalck, Tania Verhelst, Peter Theunynck, Geert Swaenepoel en Patrick Auwelaert. Koen Vergeer (1962) is schrijver en poëziecriticus. Hij publiceerde verhalenbundels, een vie romancée over Paul Delvaux, alsook diverse non-fictie boeken, onder meer over Gustav Mahler. In 2000 verscheen Poëzie in Vredenburg, over twintig jaar Nacht van de Poëzie in Utrecht. Met Anneke van Dijk stelde hij in 2005 het luisterboek Ode aan de Nacht samen. Hij is de laatste jaren vooral bekend als schrijver van boeken over autosport. Hij was jarenlang poëzierecensent bij De Morgen en publiceert nu onder meer in De Lage Landen, Poëziekrant en het tijdschrift Formule 1. Carl De Strycker (1981) promoveerde op een proefschrift over de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie (Celan auseinandergeschrieben, 2012). Met Yra van Dijk en Maarten De Pourcq stelde hij Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk samen. Met Koen Rymenants bezorgde hij Willem Elsschot. Dichter (2017), met Yves T’Sjoen redigeerde hij het Nolens handboek (2018) en het Van hee handboek (2022), met Lars Bernaerts het Hertmans handboek (2021) en met Anneleen De Coux het Ducal handboek (2022).

1. Carl De Strycker
2. Yves T'Sjoen

Van hee handboek

Miriam Van hee (1952) is een van de meest gewaardeerde dichters in het Nederlandse taalgebied. Haar kleine maar bijzondere oeuvre kan rekenen op veel waardering, met de Ultima Letteren in 2017 als ultieme bekroning. Naar aanleiding van de zeventigste verjaardag van de auteur wordt het verzameld werk belicht door meerdere specialisten. Op die manier zal het Van hee handboek een inleiding en naslagwerk zijn bij de poëzie van de schrijfster. Met bijdragen van Stefaan Evenepoel, Alexander Van de Sijpe, Patrick Peeters, Geertjan de Vugt, Yves T’Sjoen, Johan Rijemerink, Barbara Kalla, Yvan de Maesschalck, Carl De Strycker, Jooris van Hulle, Dirk De Geest, Matthieu Sergier, Elke Brems, Ad Zuiderent, Luuk Gruwez en Hester Knibbe. Carl De Strycker (1981) is directeur van Poëziecentrum en hoofdredacteur van Poëziekrant. Hij promoveerde op een proefschrift over de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie (Celan auseinandergeschrieben, 2012). Met Yra van Dijk en Maarten De Pourcq stelde hij Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk samen. Met Koen Rymenants bezorgde hij Willem Elsschot. Dichter (2017), met Yves T’Sjoen redigeerde hij Nolens handboek (2018), met Lars Bernaerts Hertmans handboek (2021) en met Anneleen De Coux Ducal handboek (2022). Yves T’Sjoen (1966) is hoogleraar moderne Nederlandse literatuur verbonden aan de Universiteit Gent. Hij is voorzitter van de onderzoeksgroep Gents Centrum voor het Afrikaans en de Studie van Zuid-Afrika (UGent) en betrokken bij de onderzoekseenheden Teksteditie Literatuur in Vlaanderen, POWEZIE. Centrum voor poëzie en TRACE (Translation & Culture). Daarnaast is hij als buitengewoon hoogleraar verbonden aan het departement Afrikaans en Nederlands van Universiteit Stellenbosch en deeltijds aangesteld aan de Karelsuniversiteit in Praag. Met Carl de Strycker stelde hij naast het Nolens handboek ook Zwemmen in talen (2020) samen.

Ducal handboek

Hertmans Handboek

STEFAN HERTMANS (1951) is een van de belangrijkste auteurs van het Nederlandse taalgebied. Voor zijn omvangrijke oeuvre, dat meer dan veertig titels beslaat, ontving hij in 2019 de Constantijn Huygens-prijs. In dit boek worden naast zijn poëzie, proza, essays en toneel ook andere aspecten van zijn werk belicht die inzicht geven in de aard en ontwikkeling van zijn schrijverschap. Op die manier wil het Hertmans handboek een inleiding en naslagwerk zijn bij het oeuvre van deze bijzondere schrijver. LARS BERNAERTS (1980) doceert Nederlandse letterkunde aan de Universiteit Gent. Hij publiceert over verhaaltheorie, literair experiment, de hedendaagse roman en het literaire hoorspel. Met Hans Vandevoorde en Bart Vervaeck richtte hij in 2009 het Studiecentrum voor Experimentele Literatuur (sel) op. In 2019 verscheen in de boekenreeks van sel Luisterrijk der letteren. Hoorspel en literatuur in Nederland en Vlaanderen onder redactie van Lars Bernaerts en Siebe Bluijs. CARL DE STRYCKER (1981) is directeur van Poëziecentrum en hoofdredacteur van Poëziekrant. Hij promoveerde op een proefschrift over de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie (Celan auseinandergeschrieben, 2012). Met Yra van Dijk en Maarten De Pourcq stelde hij Draden in het donker. Intertekstualiteit in theorie en praktijk samen. Samen met Koen Rymenants bezorgde hij Willem Elsschot. Dichter (2017) en met Yves T’Sjoen redigeerde hij Nolens handboek (2018).