Resultaten voor 'thomas heerma van voss'

1. Thomas Heerma van Voss

VHS

'VHS' is een liefdevol, bijna tastbaar verslag van de tijd waarin Thomas Heerma van Voss vrijwel wekelijks de videotheek bezoekt. Eerst alleen om films te huren – van The Fugitive kent hij nu nog woordelijk de dialogen uit zijn hoofd – maar vanaf zijn zestiende ook voor zijn eerste bijbaantje. De sympathieke eigenaresse, die vasthoudt aan de VHS-band terwijl het tijdperk van de dvd aanbreekt, vraagt namelijk aan Thomas om een avond per week films te gaan verhuren. In een intieme brief aan zijn beste vriend, destijds ook medewerker van videotheek Filmplan, staat Thomas Heerma van Voss stil bij de charme van de VHS-band en bij hun jeugd die zo door films werd ingekleurd. Wat maakt dat de een monter zijn rug naar het verleden keert, en de ander, licht melancholisch, de rug naar de toekomst?

1. Thomas Heerma van Voss

De prullenmand heeft veel plezier aan mij

1. Thomas Heerma van Voss

De prullenmand heeft veel plezier aan mij

Thomas Heerma van Voss interviewde schrijvers die in 1977 een zelfportret tekenden voor De Revisor – en schreef daarmee onbedoeld een halve eeuw heerlijke literatuurgeschiedenis. Met o.a. Judith Herzberg, Jan Siebelink en Mensje van Keulen. Hoe zagen de hemelbestormers zichzelf en hoe kijken ze bijna vijftig jaar later terug? We bundelen de krachten met het Literatuurmuseum en De Revisor: er komt een Revisor-nummer met een reeks portretten van schrijvers van nu. Thomas Heerma van Voss (1990) brak dit jaar definitief door met zijn roman Het archief, die op de shortlist van de Boon Literatuurprijs en de longlist van de Libris Literatuur Prijs belandde. Hij was zeven jaar redacteur van De Revisor.

1. Thomas Heerma van Voss

Plaatsvervangers

Muziek is een grote liefde van Thomas Heerma van Voss. Op zevenjarige leeftijd bezoekt hij samen met zijn vader zijn allereerste liveconcert. Ineens staat hij oog in oog met muzikanten tegen wie hij tot dan toe alleen op veilige afstand, in zijn jongenskamer, opkeek. Hij beschrijft hoe de virtuele popgroep Gorillaz een middelbareschoolliefde vormt en maakt de lezer op ontroerende wijze deelgenoot van een vriendschap, die via een hiphopsite ontstaat en buiten het scherm opbloeit. Zijn bewondering en nieuwsgierigheid leiden hem jaren later naar New Orleans, waar hij op zoek gaat naar een ondoorgrondelijke gangsterrapper die zichzelf The Ghetto Bill Gates noemt. De persoonlijke verhalen in Plaatsvervangers draaien steeds om de relatie tussen artiest en toeschouwer, tussen bewonderde en bewonderaar, en telkens beschouwt Heerma van Voss ook zichzelf. Vol sprekende details en persoonlijke overdenkingen schrijft hij over muzikanten die iets kunnen wat hij niet kan, iets durven wat hij niet durft, die leven zoals hij niet leeft.