Homo ludens

Met zijn Homo ludens verwierf Johan Huizinga (1872-1945) zich wereldwijd een naam als cultuurfilosoof. In een gedurfd en tegelijkertijd afgewogen betoog zette hij uiteen hoe alle cultuur ontstaat in spel en als spel. Tot de oorsprong van het spel herleidde hij alle wereldculturen, zowel vanuit de volkenkunde als de godsdienstwetenschap, de taalwetenschap en de cultuurgeschiedenis. Al zijn ongelooflijke kennis en belezenheid balde hij samen in dit boek uit 1938, dat al snel internationaal erkenning als klassieker kreeg.

Huizinga-kenner Anton van der Lem ontsluit Homo ludens (‘spelende mens’) voor een breed publiek door middel van meer dan honderd afbeeldingen in kleur en deskundige toelichtingen, zoals hij dat eerder deed met Huizinga’s Herfsttij der middeleeuwen . Deze eerste serieuze heruitgave in hedendaags Nederlands sinds jaren bevat bovendien diverse tekeningen en citaten uit tot nu toe onbekende brieven van Huizinga.

Johan Huizinga (1872-1945) was historicus. Al op tweeëndertigjarige leeftijd werd hij hoogleraar geschiedenis in Groningen, tien jaar later in Leiden. Als hoogleraar, redacteur van De Gids en voorzitter van de Koninklijke Akademie van Wetenschappen bekleedde hij een vooraanstaande positie in het Interbellum. Zijn historische werken worden wereldwijd nog steeds vertaald, gedrukt en gelezen. Zijn Herfsttij der Middeleeuwen (1919) wedijvert in belang met Homo ludens (1938). En zijn Erasmus (1924) en In de schaduwen van morgen (1935) doorstaan moeiteloos de vergelijking met modernere studies.