Resultaten voor 'stephan vanfleteren'

1. Vincent Mentzel
2. Wim Pijbes
3. Stephan Vanfleteren

#vincentmentzel

Vincent Mentzel schafte in 2004 zijn eerste iPhone aan en was er net als iedereen meteen weg van. Met het platte scherm in de hand zocht hij naar verrassende en ongewone beelden, met een hoofdrol voor de mensen die hij heel dicht kon naderen. Hij was net als kunstenaar David Hockney zielsgelukkig met de mogelijkheden van de nieuwe techniek. Tegelijk met de introductie van de handpalmcamera ontstonden de sociale media, zoals Facebook, Twitter, Instagram en LinkedIn. Dit waren de kanalen waarop Mentzel zijn nieuwe fotografie kon presenteren. In '#VincentMentzel80' toont Mentzel ons een ruime selectie van zijn 40.000 handpalmfoto’s, gemaakt tussen 2004 en 2025. Twee fotografievrienden – Wim Pijbes en Stephan Vanfleteren – beschrijven de kracht en kwaliteit van zijn fotografie. Sanneke van Hassel en Ernest van der Kwast (net als Mentzel Rotterdammers in hart en nieren) belichten het goede leven in de havenstad aan de Maas. FOTOGRAAF Vincent Mentzel (1945) brak zijn studie aan de Rotterdamse Kunstacademie voortijdig af en was tussen 1967 en 1969 assistent van de fotografe Maria Austria. Van haar leerde hij vooral kijken en afdrukken in de doka. Sinds het begin van de jaren zeventig werkt hij als staffotograaf bij de NRC en ontwikkelde hij zich tot een van de bekendste Nederlandse fotojournalisten. Zijn doorbraak kwam toen hij het Haagse politieke bedrijf van dichtbij begon te volgen. Hij bedreef het genre op een rustige, goed geïnformeerde manier en onderhield nauwe contacten met politici waardoor hij hen ook achter de schermen mocht fotograferen. Zijn benadering kreeg veel navolging en veranderde de parlementaire fotografie voorgoed van karakter.

1. Stephan Vanfleteren
2. Martine Gosselink

Pentimenti

Nieuwe foto’s van Stephan Vanfleteren in dialoog met de oude meesters. Martine Gosselink, directeur van het Mauritshuis, en fotograaf Stephan Vanfleteren schreven elkaar gedurende ruim twee jaar dertig brieven. Zij reflecteren op de betekenis en de troost van kunst, op de museumcollectie, op verborgen boodschappen en geschiedenissen die schuilgaan achter de schilderijen, en op alles wat zich onder de oppervlakte van de verf bevindt. Een van de terugkerende onderwerpen zijn de pentimenti in het werk van Rembrandt en andere meesters: correcties die kunstenaars tijdens het schilderproces aanbrachten. In hun briefwisseling bevragen zij elkaar vanuit hun uitgesproken persoonlijkheden en tegenstellingen — vrouw versus man, Nederlander versus Vlaming, bestuurder versus creatieve ziel — en vertellen zij openhartig over hun levens. De omgang met de wereld om hen heen is daarbij steeds aanwezig op de achtergrond, balancerend tussen angst en hoop. Voor elk van de zestien museumzalen maakte Vanfleteren een foto die in dialoog gaat met een van de schilderijen die er te zien zijn. Zijn nieuwe werk ademt een rauwe kwetsbaarheid, waarmee hij speelt en die hij weerspiegelt. Door zijn lens kijken we met een frisse blik naar zijn zeventiende-eeuwse tegenhangers. Wat kunnen die oude meesters ons vandaag nog leren? De visuele dialoog tussen heden en verleden wordt verder versterkt door afbeeldingen van tientallen kunstwerken die in de brieven worden aangehaald. Dit intieme brievenboek richt zich tot iedereen die niet alleen naar kunst wil kijken, maar haar ook wil proeven, voelen en begrijpen.

Flandrien

Deze uitgave is een HERUITGAVE van een vroegere uitgave. Nu met extra paginas en nieuwe foto's van o.a. Tom Boonen, Philippe Gilbert, Stijn Devolder ... Dit boekje bevat enkel foto's van Stephan Vanfleteren over de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, kermiskoersen, Gentse zesdaagse en portretten van wielrenners. Flandrien is een klein fotoboekje over wielrennen in Vlaanderen. Niet het zoveelste boek over wielerkampioenen, wielerklassiekers of einduitslagen met juichende wielrenners aan de streep. Maar een klein wielerbijbeltje over alles en nog wat met het wielergebeuren te maken heeft behalve de eigenlijke wielerwedstrijd zelf. Een verzameling foto s van meer dan tien jaar intens genot rond zweet- en massageolie geurende wielerbenen, alcoholdampen uit de monden van schreeuwende supporters, groeven en rimpels van gezichten van oude wielergoden , glimmende kasseien uit de helletocht van Parijs-Roubaix, hopeloze wieleramateurs onder de kerktoren bij kermiskoersen, zotgedraaiende coureurs in de Zesdaagse van Gent, landschapsfoto s van het parcours van de Ronde van Vlaanderen in La Flandre Profonde etc.... In dit fotoboek is geen tekst opgenomen, alleen op de eerste pagina drie woorden; voor Albric Schotte. En achteraan twee pagina's met het colofon en onderschriften. Kortom een boekje waar de nostalgie en de liefde over dit vreemd volkssport van afdruipt. Flandrien' van Stephan Vanfleteren is zo groot als de handpalm van een flandrien met kolenschoppen. Het boekje etaleert Vanfleterens ommegang langs het Vlaamse wielerleven: alles in zwart-wit, uitermate passend bij de grijze luchten die onwegblaasbaar over la Flandre profonde hangen. Twee portretten van Briek Schotte, stamvader der Flandriens, omarmen meer dan honderd wielerfoto's. Er zijn sterke bij: een postbode die zich zwalkend de Eikenberg op hijst - 'vergeten te eten' zal een beetje kenner meteen oordelen; een beeldverhaal in twaalf foto's van de beklimming van de Muur van Geraardsbergen tijdens de Ronde van Vlaanderen; spiegelbeelden van drie dames langs het parcours van de Ronde in Zomergem, ze lijken een tennismatch te volgen; rijmende stillevens van bejaarden-met-fiets in Geraardsbergen en Wallers; een compositie van zes in de einder verdwijnende paadjes uit het parcours van de Ronde, een variatie op het slot van het gedicht 'Gent-Wevelgem' van Tom Lanoye: 'hij is op weg naar / Wevelgem, hij is op weg naar niets.' Vanfleteren richt zijn lens op het wielerleven, de wedstrijd en de renners zelf blijven veelal buiten beeld. Daar valt iets voor te zeggen: actiefoto's vertellen louter het verhaal van een dag koersen, terwijl Vanfleteren mikt op het gevoel van een eeuw koersen. Maar bij momenten leidt dat tot leugenachtige nostalgie - het stoort bijvoorbeeld dat de fotograaf uitsluitend karpatenkoppen vastlegt, alsof de volkssport wielrennen tot het einde der tijden een publiek van door drankzucht, armoede en incest getekende gnomen zal blijven trekken. Er staan overigens wel Flandriens in 'Flandrien', maar dan in en op rust. De portretten van Merckx, Van Looy en co zijn niet de beste foto's van het boek. Hun robuuste koppen rijmen wel met de kasseien van de gefotografeerde wielerparcoursen, maar dan is de foto van Sven Nys in Roubaix veelzeggender: alle Helle-leed is met zwavel in zijn kop getst. Van een vergelijkbare spankracht is een foto die me nu al dierbaar is: een jongetje staat zich met zijn vader en zijn jongere broertje vanop het schepblad van een bulldozer te vergapen aan een voorbijjagend peloton, de mond wijdopen van enthousiasme, de hand nerveus aan het kruis. Je ziet de opwinding kiemen welke die nacht tot een gedroomd zegegebaar onder een fel wit spandoek leiden zal - en veel later misschien tot een liefdevol boekje als 'Flandrien'.

1. Fokke Obbema

Stervelingen

Met portretten van Stephan Vanfleteren. Wat is de essentie van het leven, in het licht van onze sterfelijkheid? Om die vraag te beantwoorden voerde Fokke Obbema ruim veertig gesprekken met personen die geconfronteerd werden of worden met de dood, of die beroepsmatig veel met de dood te maken hebben – een patholoog-anatoom en tevens filosoof, een terminaal zieke twintiger, een bijna honderdjarige milieuactiviste, een advocaat met een bijna-doodervaring, een hospicemedewerker, een psychologe die de wacht is aangezegd, kortom: stervelingen. De gesprekken gaan over wat het betekent om mens te zijn: over lijden en leven, over vechten en veerkracht, over angst en aanvaarding, over opgedane inzichten en levenswijsheden. Na zijn bestsellers De zin van het leven en Een zinvol leven is Fokke Obbema nu terug met een rijk boek vol levenswijsheid dat het leven beschouwt door over de dood te spreken.

1. Rineke Dijkstra
2. Vivianne Sassen
3. Anton Corbijn

Flashback

Naar aanleiding van de 200ste verjaardag van het Mauritshuis Den Haag vroeg het museum aan zestien Nederlandse topfotografen om te reflecteren op hun wereldcollectie en gebouw.  Geen remake van een bestaand schilderij, maar conceptueel nieuw werk: waar voelt de fotograaf een link met wat hij ziet, hoe interpreteert hij die 17de-eeuwse kunst, de maatschappelijke en inhoudelijke lading in het werk, hoe resoneert dat en wat doet dat weer met ons brein?  De schilderijen van Remrandt, Vermeer, Van der Weyden e.a. zijn honderden jaren op talloze plekken door duizenden ogen bekeken. Hoe kijken de werken terug naar ons? Wat zagen we eerder niet en wat zien wij niet maar de fotografen wel? Kunnen we kunst écht tot ons door kunnen laten dringen en zo ja, hoe? Met werk van onder meer Rineke Dijkstra, Desirée Dolron, Dustin Thierry, Erwin Olaf, Stephan Vanfleteren, Anton Corbijn en Viviane Sassen. 

1. Jo Coucke
2. Stephan Vanfleteren

Panamarenko

Panamarenko (1940-2019) is een van de meest tot de verbeelding sprekende beeldende kunstenaars aller tijden. Hij is zowel uitvinder als bouwer van vliegtuigen die in principe kunnen vliegen, van een gigantisch luchtschip en een bewoonbare vliegboot, van een in theorie zeewaardige duikboot, van kinderlijk ontroerende, rondstappende kippetjes, van een vliegende schotel die op interplanetaire magnetische velden naar de sterren zweeft, en van vele andere wonderlijke droomtuigen.  Hij is de schepper van een oeuvre dat staat voor een onconventionele, hoogstpersoonlijke invulling van het begrip kunst, maar ook in de vertolking van zijn visie en mening was hij grensverleggend. Aan de hand van woordelijke citaten uit de talrijke interviews die Panamarenko heeft gegeven, brengt kunsthistoricus Jo Coucke de vaak ongezouten uitspraken van de legendarische meester over kunst, wetenschap en leven samen tot diens postume masterclass, die leest als een ultieme monoloog. Stephan Vanfleteren begeleidt de teksten met een selectie van doordringende beelden. Beiden doen dat met het allergrootste respect voor de geest van Panamarenko’s kunstenaarschap en op basis van hun jarenlange omgang met de man en zijn werk.