Resultaten voor 'stephan vanfleteren'

1. Vincent Mentzel
2. Wim Pijbes
3. Stephan Vanfleteren

#vincentmentzel

Vincent Mentzel schafte in 2004 zijn eerste iPhone aan en was er net als iedereen meteen weg van. Met het platte scherm in de hand zocht hij naar verrassende en ongewone beelden, met een hoofdrol voor de mensen die hij heel dicht kon naderen. Hij was net als kunstenaar David Hockney zielsgelukkig met de mogelijkheden van de nieuwe techniek. Tegelijk met de introductie van de handpalmcamera ontstonden de sociale media, zoals Facebook, Twitter, Instagram en LinkedIn. Dit waren de kanalen waarop Mentzel zijn nieuwe fotografie kon presenteren. In '#VincentMentzel80' toont Mentzel ons een ruime selectie van zijn 40.000 handpalmfoto’s, gemaakt tussen 2004 en 2025. Twee fotografievrienden – Wim Pijbes en Stephan Vanfleteren – beschrijven de kracht en kwaliteit van zijn fotografie. Sanneke van Hassel en Ernest van der Kwast (net als Mentzel Rotterdammers in hart en nieren) belichten het goede leven in de havenstad aan de Maas. FOTOGRAAF Vincent Mentzel (1945) brak zijn studie aan de Rotterdamse Kunstacademie voortijdig af en was tussen 1967 en 1969 assistent van de fotografe Maria Austria. Van haar leerde hij vooral kijken en afdrukken in de doka. Sinds het begin van de jaren zeventig werkt hij als staffotograaf bij de NRC en ontwikkelde hij zich tot een van de bekendste Nederlandse fotojournalisten. Zijn doorbraak kwam toen hij het Haagse politieke bedrijf van dichtbij begon te volgen. Hij bedreef het genre op een rustige, goed geïnformeerde manier en onderhield nauwe contacten met politici waardoor hij hen ook achter de schermen mocht fotograferen. Zijn benadering kreeg veel navolging en veranderde de parlementaire fotografie voorgoed van karakter.

1. Stephan Vanfleteren
2. Martine Gosselink

Pentimenti

Nieuwe foto’s van Stephan Vanfleteren in dialoog met de oude meesters. Martine Gosselink, directeur van het Mauritshuis, en fotograaf Stephan Vanfleteren schreven elkaar gedurende ruim twee jaar dertig brieven. Zij reflecteren op de betekenis en de troost van kunst, op de museumcollectie, op verborgen boodschappen en geschiedenissen die schuilgaan achter de schilderijen, en op alles wat zich onder de oppervlakte van de verf bevindt. Een van de terugkerende onderwerpen zijn de pentimenti in het werk van Rembrandt en andere meesters: correcties die kunstenaars tijdens het schilderproces aanbrachten. In hun briefwisseling bevragen zij elkaar vanuit hun uitgesproken persoonlijkheden en tegenstellingen — vrouw versus man, Nederlander versus Vlaming, bestuurder versus creatieve ziel — en vertellen zij openhartig over hun levens. De omgang met de wereld om hen heen is daarbij steeds aanwezig op de achtergrond, balancerend tussen angst en hoop. Voor elk van de zestien museumzalen maakte Vanfleteren een foto die in dialoog gaat met een van de schilderijen die er te zien zijn. Zijn nieuwe werk ademt een rauwe kwetsbaarheid, waarmee hij speelt en die hij weerspiegelt. Door zijn lens kijken we met een frisse blik naar zijn zeventiende-eeuwse tegenhangers. Wat kunnen die oude meesters ons vandaag nog leren? De visuele dialoog tussen heden en verleden wordt verder versterkt door afbeeldingen van tientallen kunstwerken die in de brieven worden aangehaald. Dit intieme brievenboek richt zich tot iedereen die niet alleen naar kunst wil kijken, maar haar ook wil proeven, voelen en begrijpen.

1. Johan De Smet
2. Manfred Sellink
3. Stephan Vanfleteren

Transcripts of a sea

Stephan Vanfleterens fotografische queeste naar de verschillende gedaanten van de zee “De zee doet nooit moeilijk. Je hoeft je niet te verantwoorden of beleefd te zijn. Wat kan het haar schelen wat je van haar denkt en wat je van haar maakt, wanneer je komt en waar je haar binnendringt. Ik capteer, interpreteer, sublimeer, abstraheer. Ik toon alles, ik toon niets.” — Stephan Vanfleteren Voor het eerst deelt de internationaal gerenommeerde fotograaf Stephan Vanfleteren (1969) de betovering die hem de afgelopen vijf jaar naar zee heeft gedreven. Hij analyseert vanuit een gevaarlijke obsessie en met een vloeibaar verlangen de zee in al haar gestalten en lichtomstandigheden. Hij speurt naar plaatsen waar golven en deiningen zich als onvoorspelbare wonderen vertonen. Stormachtig, spiegelglad, mistig, onweerachtig, verraderlijk rustig water of een op hol geslagen wastrommel: de fotograaf aanschouwt het zee-oppervlak niet vanaf het strand maar kiest voor een rechtstreekse confrontatie door letterlijk in zee te gaan. Met 136 indrukwekkende beelden en met teksten van Stephan Vanfleteren, Johan De Smet en Manfred Sellink. Publicatie bij de gelijknamige tentoonstelling in het Museum voor Schone Kunsten (MSK) Gent van 20 september 2025 tot 4 januari 2026.

Flandrien

Deze uitgave is een HERUITGAVE van een vroegere uitgave. Nu met extra paginas en nieuwe foto's van o.a. Tom Boonen, Philippe Gilbert, Stijn Devolder ... Dit boekje bevat enkel foto's van Stephan Vanfleteren over de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, kermiskoersen, Gentse zesdaagse en portretten van wielrenners. Flandrien is een klein fotoboekje over wielrennen in Vlaanderen. Niet het zoveelste boek over wielerkampioenen, wielerklassiekers of einduitslagen met juichende wielrenners aan de streep. Maar een klein wielerbijbeltje over alles en nog wat met het wielergebeuren te maken heeft behalve de eigenlijke wielerwedstrijd zelf. Een verzameling foto s van meer dan tien jaar intens genot rond zweet- en massageolie geurende wielerbenen, alcoholdampen uit de monden van schreeuwende supporters, groeven en rimpels van gezichten van oude wielergoden , glimmende kasseien uit de helletocht van Parijs-Roubaix, hopeloze wieleramateurs onder de kerktoren bij kermiskoersen, zotgedraaiende coureurs in de Zesdaagse van Gent, landschapsfoto s van het parcours van de Ronde van Vlaanderen in La Flandre Profonde etc.... In dit fotoboek is geen tekst opgenomen, alleen op de eerste pagina drie woorden; voor Albric Schotte. En achteraan twee pagina's met het colofon en onderschriften. Kortom een boekje waar de nostalgie en de liefde over dit vreemd volkssport van afdruipt. Flandrien' van Stephan Vanfleteren is zo groot als de handpalm van een flandrien met kolenschoppen. Het boekje etaleert Vanfleterens ommegang langs het Vlaamse wielerleven: alles in zwart-wit, uitermate passend bij de grijze luchten die onwegblaasbaar over la Flandre profonde hangen. Twee portretten van Briek Schotte, stamvader der Flandriens, omarmen meer dan honderd wielerfoto's. Er zijn sterke bij: een postbode die zich zwalkend de Eikenberg op hijst - 'vergeten te eten' zal een beetje kenner meteen oordelen; een beeldverhaal in twaalf foto's van de beklimming van de Muur van Geraardsbergen tijdens de Ronde van Vlaanderen; spiegelbeelden van drie dames langs het parcours van de Ronde in Zomergem, ze lijken een tennismatch te volgen; rijmende stillevens van bejaarden-met-fiets in Geraardsbergen en Wallers; een compositie van zes in de einder verdwijnende paadjes uit het parcours van de Ronde, een variatie op het slot van het gedicht 'Gent-Wevelgem' van Tom Lanoye: 'hij is op weg naar / Wevelgem, hij is op weg naar niets.' Vanfleteren richt zijn lens op het wielerleven, de wedstrijd en de renners zelf blijven veelal buiten beeld. Daar valt iets voor te zeggen: actiefoto's vertellen louter het verhaal van een dag koersen, terwijl Vanfleteren mikt op het gevoel van een eeuw koersen. Maar bij momenten leidt dat tot leugenachtige nostalgie - het stoort bijvoorbeeld dat de fotograaf uitsluitend karpatenkoppen vastlegt, alsof de volkssport wielrennen tot het einde der tijden een publiek van door drankzucht, armoede en incest getekende gnomen zal blijven trekken. Er staan overigens wel Flandriens in 'Flandrien', maar dan in en op rust. De portretten van Merckx, Van Looy en co zijn niet de beste foto's van het boek. Hun robuuste koppen rijmen wel met de kasseien van de gefotografeerde wielerparcoursen, maar dan is de foto van Sven Nys in Roubaix veelzeggender: alle Helle-leed is met zwavel in zijn kop getst. Van een vergelijkbare spankracht is een foto die me nu al dierbaar is: een jongetje staat zich met zijn vader en zijn jongere broertje vanop het schepblad van een bulldozer te vergapen aan een voorbijjagend peloton, de mond wijdopen van enthousiasme, de hand nerveus aan het kruis. Je ziet de opwinding kiemen welke die nacht tot een gedroomd zegegebaar onder een fel wit spandoek leiden zal - en veel later misschien tot een liefdevol boekje als 'Flandrien'.

Surf Tribe

An incomparable new photobook about the internationalsurf culture by StephanVanfleteren.With Surf Tribe, photographer Stephan Vanfleteren showsthat there is far more to surf culture than just sport andcompetition. Surfing is also about a deep admirationand respect for the ocean, as well as the feeling ofinsignificance when confronted with the forces of nature.Surfers use the waves for fun, but also to forget and tobattle, both with others and with themselves.Vanfleteren looks beyond the traditional borders of theUnited States and Australia and searches the globe forpeople who live in places where sea and land meet. Hedocuments a fluid community, which has nature as itssole leader. He portrays both young talent as well asliving icons and old legends, both competition surfers andfreesurfers.No action shots on azure blue waves but static and sereneblack and white portraits in Vanfleteren's well-known,haunting style, which show the real people behind thesurfers, in all their strength and vulnerability. A series ofimages that penetrates to the true core of surf culture.With hundreds of portraits of, amongst others, Kelly Slater,Gerry Lopez, John John Florence, Mickey Munoz, FilipeToledo and Stephanie Gilmore.With a preface by Gerry Lopez.The book is published to coincide with the exhibitionof the same name in CC Scharpoord, Knokke-Heist(24 March - 28 May 2018). Accompanied by anextensive media campaign.28.5 x 22 cm / 400 pages / Hardcover / €59 / ISBN (Dutch) 978 94 9267 735 8 / ISBN (English) 978 94 9267 736 5

1. stephan Vanfleteren

Charleroi

Indrukwekkend visueel testament van een stad in transitie: hard voor Charleroi, zacht voor haar inwoners De afgelopen jaren heeft Stephan Vanfleteren dagenlang rondgedwaald in ‘le pays noir’. De fotograaf heeft een haat-liefdeverhouding met de industriestad aan de Samber, waar de steenkoolmijnen reeds lang gesloten zijn en waar de tanende staalindustrie kraakt onder de globale crisis. Soms is Vanfleteren geschokt door de armoede, de criminaliteit en de verloedering, maar anderzijds wordt hij vaak ontroerd door de solidariteit, openheid en gastvrijheid van de Carolo's. Charleroi, Il est clair que le gris est noir is niet alleen een visueel testament van een stad in verval maar ook de persoonlijke neerslag van impressies, mijmeringen en gedachten van een man die kijkt, luistert en schrijft over het zwarte spook van een grijze stad. Tekst en foto’s door Stephan Vanfleteren. Boek bij de tentoonstelling in Fotomuseum Charleroi, van 23 mei tot 6 december 2015. “Un coup de foudre. Anders kan ik het niet beschrijven toen ik voor het eerst ergens begin jaren negentig Charleroi ontdekte. Het uitzicht boven op de mijnterrils is adembenemend: de Samber die onzichtbaar door de stad snijdt, de ring die haar als een cloaca omringt, de fabrieken die als op een vliegdekschip midden in de stad liggen aangemeerd en de vele steenkoolbergen die in de verte liggen te rusten. Charleroi is ziek, moe, versleten, opgebrand, gekwetst, vernederd. Maar hoewel de stad ooit door blinde geesten tot lelijkste stad ter wereld verkozen werd, vind je er de warmste gastvrijheid van heel België. De Carolo’s zijn chaleureux tot in het diepste van hun ziel. Ik hou van Charleroi. Ik kus haar op de mond, ondanks haar stinkende adem.” Stephan Vanfleteren