Pummy

Zijn weergaloze snelheid langs de zijlijn, zijn op maat gesneden voorzet vanaf de rechterfl ank, zijn onverzettelijke drive. Vaak leek hij – opgetild door snelheid en felheid – een beetje boven de grond te zweven: gevleugeld en gedreven. Zo staat Gerard ‘Pummy‘ Bergholtz voor altijd in het geheugen gegrift. Ontdekt bij MVV sloeg hij al vroeg zijn vleugels uit: naar Feyenoord, waar hij een sterrenteam vormde met o.a. Frans Bouwmeester, Coen Moulijn, Cor van der Gijp en Eddy Pieters Graafl and. Hier beleefde hij zijn beste voetbaljaren om drie keer kampioen van Nederland te worden. Daarna maakte hij de overstap naar België om met het dreamteam van Anderlecht andermaal drie keer het kampioenschap te vieren. De wedstrijd Inter Milaan – Anderlecht (0-2) vormde het hoogtepunt van zijn voetbalcarrière. Dankzij twee doelpunten van Gerard bereikte de paarswitte formatie de fi nale van de Jaarbeursstedenbeker. Bij Anderlecht vormde hij met Jan Mulder een magistraal koningskoppel in het veld. Ze woonden samen ‘op kot’, lief en leed met elkaar delend. Hun vriendschap mondde echter uit in een breuk die tot de dag van vandaag raadselachtig blijft. Na Anderlecht speelde Gerard nog een aantal jaar om de titel bij Racing White/ RWDM om vervolgens als trainer een gang langs vele Belgische clubs te maken. In zijn kielzog vonden ook andere Nederlandse topspelers de weg naar België zoals Jan Boskamp, Rob Rensenbrink en Peter Ressel. Gerard kwam twaalf keer uit voor het Nederlands Elftal. Voorafgaande aan zijn debuutwedstrijd in de Kuip tegen Hongarije vond er een heuse demonstratie plaats in zijn geboorteplaats Maastricht. Omdat tijdens de tweede helft een steunzender van de Nederlandse televisie zou worden afgesloten, kon in het zuiden maar één helft worden uitgezonden. ‘Veer wille Pummy gans zien’ (wij willen Pummy helemaal zien) klonk tot laat in de avond door de Maastrichtse straten. Met een eigen voetbalschool was de cirkel rond. Om daar na zijn voetbal- en trainerscarrière zijn grote passie te volgen: het ontdekken en brengen van jeugdige pareltjes. Opvallend jong in alles gebleven past de iconische bijnaam ‘Pummy’ hem perfect. Met zijn uitgesproken karakter is Gerard een bijzonder mens: ambitieus tot op het bot en naar de buitenwereld recht voor zijn raap. Maar ook extra gevoelig voor wie en wat hem dierbaar is.

Ton König (1947) woonde vlakbij Pummy en richtte al snel samen met andere jongens een fanclub op voor hem. Hij zag de snelle buitenspeler vaak spelen in het legendarische MVV-stadion ‘De Boschpoort’ en later ‘De Geusselt’. Toen Gerard naar Feyenoord vertrok werd Ton alleen maar trotser en wist: “Op een dag besluit je daar een boek over te schrijven.’ Paul van Grinsven (1958) schreef twee voetbalboeken over oud MVV-spelers: De Memoires van Jo Toennaer en met een coauteur Brokamp en Bonfrère, een magisch en mysterieus duo. Hij zag Gerard Bergholtz nooit in levenden lijve spelen maar moest zich tevredenstellen met actiefoto’s uit zijn periode bij Anderlecht. Die verdiende hij met het schoonvegen van het schoolbord in het lokaal van pa Bergholtz. Als MVV-supporter bezocht hij in de jaren zeventig meermalen de Kuip alwaar MVV steevast ten onder ging. De trilling in zijn benen als Feyenoord weer eens een doelpunt maakte, voelt hij nu nog. Naast voetbalboeken schrijft hij in zijn vrije tijd romans, poëzie en verhalenbundels.